گنو/لينوکس يا بطور مختصر لينوکس يک سيستم عامل است. شما هماکنون
سيستم عاملي روي رايانه خود داريد و ميدانيد که سيستم عامل، مهمترين
برنامهي رايانه است که وظيفهي مديريت ساير برنامهها، مديريت سختافزار و
ارتباط ميان نرمافزار با سختافزار را بر عهده دارد. سيستم عامل شما ممکن
است مايکروسافت ويندوز، نسخهاي از داس، اپل مکينتاش، يا نسخهاي از
يونيکس باشد (سيستم عاملهاي ديگري نيز وجود دارند). گنو/لينوکس يک سيستم
عامل شبيه يونيکس است که هستهي آن توسط فردي با نام “لينوس توروالدس” که
در اوايل دههي نود، دانشجوي دانشگاه هلسينکي فنلاند بود نوشته شد؛ و اولين
نسخهي آن در سال 1991 انتشار يافت. سپس نرمافزارهايي که پروژهي “گنو”
تهيه و توليد کرده بود، در کنار اين هسته قرار گرفت، و سيستم عامل
گنو/لينوکس را تشکيل داد. از آن جايي که بسياري از نرمافزارهاي مهم درون
اين سيستم، از محصولات پروژهي گنو ميباشد نام صحيح اين سيستم عامل
“گنو/لينوکس” است.
گنو/لينوکس مزيتهاي بسياري نسبت به ساير سيستم عاملها دارد. به طور
خلاصه ميتوان نقاط قوت گنو/لينوکس را در امنيت بسيار بالا به دليل وجود
ديوارهي آتش در هستهي سيستم عامل و همچنين وجود لايههاي امنيتي مختلف در
آن، تعداد انگشت شمار ويروسهاي رايانهاي شناخته شده براي آن، پايداري
بسيار بالا به دليل طراحي درست هسته، بدين صورت که اشکال در يک نرمافزار
باعث ناپايداري کل سيستم نميگردد، سرعت بالاي سيستم عامل، به دليل در
دسترس بودن کد متن برنامه، و در نتيجه امکان کامپايل برنامه براي يک
سختافزار خاص، قيمت بسيار پايين آن، از آنجايي که خود سيستم عامل و اکثر
نرمافزارهاي آن به رايگان در دسترس ميباشند؛ خلاصه کرد. لينوکس همچنين
يک هستهي کاملا چند وظيفهاي ميباشد، و از سالها قبل از آنکه ويندوز به
وجود آمده باشد و در زماني که داس يک سيستم عامل تک وظيفهاي بود؛ اين
سيستم توانايي اجراي چند وظيفه به صورت همزمان را داشت. لينوکس سيستمي چند
کاربري است، و اين مفهوم را به حد اعلاي خود رسانده، زيرا چند کاربر،
ميتوانند از يک سيستم به طور همزمان و بدون دخالت در وظايف يکديگر استفاده
کنند. نسخهي فعلي هستهي لينوکس که نسخهي 4/2 است، توانايي بهرهوري از 8
پردازنده را به صورت همزمان دارد، و اين قابليت در نسخهي بعدي آن به 16
پردازنده خواهد رسيد.